บทที่ 3 ตอนที่ 3 สัญญาทาส

ตอนที่ 3 สัญญาทาส

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงบ่ายและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาหอพักดังต่อเนื่องจนกลบเสียงโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ เนตรนั่งกอดเข่าบนเก้าอี้ตัวเล็ก ดวงตาคู่สวยไล่อ่านสัญญาที่เจเดนให้กลับมาดูซ้ำเป็นรอบที่สาม

เธอไม่อยากเชื่อว่าเมื่อวานตัวเองจะเซ็นลงไปจริง ๆ

แต่ลายมือชื่อของเธออยู่ตรงหน้าสุดท้ายของเอกสารเรียบร้อยแล้ว

รวมถึงลายเซ็นของเจเดนที่หนักแน่นและคมกริบจนดูเหมือนสะท้อนนิสัยของเจ้าของมันออกมา

เนตรลากนิ้วไปตามบรรทัดที่เธอเพิ่งค้นพบ

‘ผู้รับความคุ้มครองต้องย้ายเข้าพักในสถานที่ที่ผู้ให้ความคุ้มครองจัดไว้ ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังลงนาม’

“เอาจริงดิ...” เธอพึมพำกับตัวเอง

โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายจากโรงพยาบาล เนตรรีบกดรับทันที

“สวัสดีค่ะ เนตรพูดค่ะ”

ปลายสายแจ้งเรื่องค่าใช้จ่ายและอาการของแม่ด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ทุกคำกลับเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางอกของเธอ แม่มีอาการติดเชื้อเล็กน้อย ต้องใช้ยาต่อเนื่อง และยอดเงินค้างชำระยังเพิ่มขึ้น

“ค่ะ หนูจะรีบหาไปจ่ายนะคะ ขอเวลาอีกนิดเดียวได้ไหมคะ”

เธอพยายามขอร้องจนเจ้าหน้าที่รับปากว่าจะเลื่อนการชำระให้ถึงสิ้นสัปดาห์

เมื่อวางสาย เนตรก็ฟุบหน้าลงกับฝ่ามือ น้ำตาร้อน ๆ คลอขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

เธอไม่อยากย้ายไปอยู่กับผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก

ไม่อยากทำงานให้เขา

ไม่อยากให้เขามีสิทธิ์เข้ามาควบคุมชีวิต

แต่ถ้าไม่รับข้อเสนอของเจเดน เธออาจไม่มีเงินรักษาแม่ และอาจถูกคนของเจ้าหนี้พาตัวไปจริง ๆ

“อดทนอีกหน่อยนะคะแม่” เธอพึมพำกับตัวเอง “เนตรจะจัดการทุกอย่างให้ได้”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

เนตรสะดุ้งสุดตัว รีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มแล้วเดินไปส่องตาแมว ทันทีที่เห็นชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำยืนอยู่หน้าห้อง หัวใจของเธอก็กระตุกแรง

เจเดนมาจริง ๆ

“คุณมาทำอะไรคะ” เธอเปิดประตูเพียงแง้มเดียว ไม่ยอมปลดกลอน

“มารับของ”

“ของอะไร”

“ของเธอ”

“หนูยังไม่ได้บอกเลยว่าจะย้ายวันนี้”

“ในสัญญาเขียนไว้”

เนตรถอนหายใจแรง ก่อนเปิดประตูกว้างขึ้น

“คุณจะยืนเฝ้าหนูเก็บของจริง ๆ เหรอคะ”

“ถ้าจำเป็น”

“แล้วถ้าเพื่อนร่วมหอมาเห็นล่ะคะ”

“ก็ให้เห็น”

“คุณนี่...”

“ถอยไป”

เจเดนก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้เธออนุญาต เขากวาดสายตามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว ห้องเช่าขนาดเล็กเต็มไปด้วยหนังสือ แบบร่างงาน และกล่องยาเรียงอยู่ข้างเตียง ของใช้ส่วนใหญ่เก่าจนเห็นร่องรอยการใช้งาน แต่ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ

เจเดนมองกล่องยาที่วางอยู่บนโต๊ะนานกว่าจุดอื่น

“แม่เธออยู่โรงพยาบาลไหน”

“ถามทำไมคะ”

“ฉันถาม”

“หนูจะจัดการเองค่ะ”

“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอจัดการได้ไหม”

น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น เนตรจึงหันกลับไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแทนการต่อความยาวสาวความยืด

เจเดนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปยกกล่องหนังสือที่วางอยู่ข้างผนังขึ้นเอง

“วางลงค่ะ หนูถือเองได้”

“ฉันไม่ได้ถาม”

“นี่ของหนูนะคะ”

“รู้”

“งั้นก็วางลงค่ะ”

เจเดนไม่สนใจ เขาถือกล่องเดินออกไปด้านนอกเหมือนมันไม่มีน้ำหนักอะไร เนตรได้แต่ยืนกัดริมฝีปากด้วยความหงุดหงิด ก่อนรีบเก็บของที่เหลือตามออกไป

ด้านหน้าหอมีรถตู้สีดำจอดรออยู่ ภาคินยืนกางร่มพิงประตูรถ เมื่อเห็นเนตรก็ยกมือทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“สวัสดีครับน้องเนตร ผมภาคิน เพื่อนเจเดน ไม่ต้องทำหน้ากลัวขนาดนั้นก็ได้ครับ บ้านมันไม่ได้เลี้ยงเสือไว้หรอก”

“ภาคิน” เจเดนเรียกเสียงเรียบ

“อะไร กูพูดความจริง”

“ถ้ายังพูดมาก กูจะให้ขับรถกลับเอง”

ภาคินยกมือขึ้นปิดปากทันที แต่ดวงตายังมีแววขบขัน

เนตรเหลือบมองเจเดนที่กำลังเปิดประตูรถให้เธอ

“หนูนั่งข้างหลังได้ไหมคะ”

“ได้”

“แล้วคุณล่ะคะ”

“ข้างหน้า”

“หมายถึงคุณจะไปด้วย?”

เจเดนมองเธอราวกับคำถามนั้นไร้สาระ

“ฉันเป็นคนไปรับ จะไม่ไปด้วยได้ยังไง”

สุดท้ายเนตรก็ต้องขึ้นรถ ภาคินขับรถออกจากหอพัก ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายคนที่เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย ความรู้สึกอึดอัดเกาะแน่นอยู่ในอกจนเธอต้องหันหน้าออกไปมองหน้าต่าง

“มึงกับน้องรู้จักกันนานแล้วเหรอ” ภาคินเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบภายในรถ

“ไม่”

“งั้นทำไมถึงให้ไปอยู่บ้าน”

“ขับรถไป”

“กูขับอยู่ไง แค่ถามเฉย ๆ”

“งั้นก็ไม่ต้องถาม”

ภาคินหัวเราะเบา ๆ แต่เนตรกลับรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในสถานการณ์ทั้งหมด เธอหันไปมองเจเดนที่นั่งอยู่เบาะหน้า ชายหนุ่มกำลังเลื่อนโทรศัพท์อ่านข้อมูลบางอย่าง สีหน้าเคร่งขรึมและไม่สนใจบทสนทนา

แต่ในจังหวะที่รถเบรกกะทันหันเพราะรถคันหน้าเปลี่ยนเลน ภาคินหันมาขอโทษ เธอกลับเห็นมือของเจเดนยื่นมาคว้าขอบเบาะด้านข้างไว้ ราวกับกำลังกันไม่ให้ศีรษะของเธอกระแทกหน้าต่าง

เป็นการกระทำเล็ก ๆ ที่เขาอาจไม่ได้ตั้งใจให้เธอเห็น

แต่เนตรเห็น...

#บ้านตระกูลวรากรณ์

บ้านวรากรณ์ตั้งอยู่ในซอยส่วนตัวที่เงียบสงบ ประตูรั้วสูงและกล้องวงจรปิดหลายตัวทำให้สถานที่แห่งนี้ดูคล้ายบ้านกับสถานที่รักษาความปลอดภัยในเวลาเดียวกัน ด้านในมีบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนกว้าง

เมื่อรถจอด หญิงวัยกลางคนในชุดเรียบร้อยก็เดินออกมาต้อนรับ เธอเหลือบมองเนตรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนหันไปมองเจเดนด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ผู้หญิงคนนี้คือใคร”

“คนของผม” เจเดนตอบสั้น ๆ เนตรหันขวับไปมองเขาทันที

“คุณเจเดน!”

“หมายถึงคนที่อยู่ในความดูแล” เขาแก้โดยไม่สะทกสะท้าน

“แม่ถามว่าหล่อนมาทำอะไรที่นี่”

“มาอยู่”

“เจเดน!”

“แม่ครับ เธอจะพักที่นี่จนกว่าปัญหาจะจบ”

“ลูกกำลังเล่นอะไรอยู่”

“ผมรู้ว่ากำลังทำอะไร” เจเดนพูดจบก็หันมาหาเนตรทันที “ห้องเธออยู่ชั้นสอง ฝั่งตะวันออก”

“เดี๋ยวค่ะ หนูต้องอยู่ห้องเดียวกับคุณหรือเปล่า”

“ไม่”

“แน่ใจนะคะ”

“ฉันมีห้องของตัวเอง”

“แล้วคุณจะเข้าห้องหนูได้ไหม”

“ถ้าจำเป็น”

“จำเป็นของคุณหรือของหนูคะ”

“ทั้งสองอย่าง”

เนตรแทบอยากกรีดร้องออกมา แต่เจเดนกลับเดินนำเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจเธอ หญิงวัยกลางคนยังคงมองตามอย่างไม่พอใจ ภาคินจึงรีบยิ้มให้แล้วช่วยถือกระเป๋าของเนตร

“อย่าถือสาเจเดนมันเลย มันพูดดี ๆ ไม่เป็น”

“หนูรู้แล้วค่ะ”

“แต่ถ้ามันทำอะไรไม่ดี บอกพี่ได้นะ”

เสียงเจเดนดังมาจากหน้าบันได

“ภาคิน”

“เออ ๆ ไม่พูดแล้ว”

เนตรเดินตามขึ้นไปชั้นสอง ห้องพักของเธอสะอาดและมีของใช้จำเป็นเตรียมไว้ครบ ทั้งผ้าปูที่นอนใหม่ เสื้อคลุม ห้องน้ำส่วนตัว และโต๊ะอ่านหนังสือขนาดพอดีตัว

บนโต๊ะมีแก้วน้ำอุ่นหนึ่งแก้วกับกล่องยาแก้ปวดวางอยู่

เธอหันไปมองเจเดน

“คุณเตรียมไว้ให้เหรอคะ”

“บ้านมีแม่บ้าน”

“แต่ยาแบบนี้หนูไม่ได้บอกว่าต้องใช้”

“เธอเอามือกุมท้องตั้งแต่ขึ้นรถ”

เนตรชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น

“หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

“ถ้าไม่เป็นก็ไม่ต้องกิน”

เจเดนวางกุญแจห้องไว้บนโต๊ะแล้วหันกลับไปทางประตู

“อีกหนึ่งชั่วโมงลงไปกินข้าว”

“หนูไม่หิวค่ะ”

“ฉันไม่ได้ถามว่าหิวไหม”

“หนูไม่ใช่เด็กนะคะ”

“แต่ทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักดูแลตัวเอง”

ประโยคนั้นแทงใจอย่างจัง เนตรเงยหน้าขึ้นมองเขา

“หนูดูแลตัวเองมาตลอดค่ะ ถ้าหนูไม่ดูแลตัวเอง ป่านนี้แม่คงไม่มีเงินรักษาแล้ว”

เจเดนหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตู สีหน้าเขายังคงนิ่ง แต่แววตากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้บอกว่าเธออ่อนแอ”

“แต่คุณกำลังทำเหมือนหนูช่วยอะไรตัวเองไม่ได้”

“ฉันกำลังบอกว่า ต่อจากนี้ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างคนเดียว”

เจเดนไม่ได้หันกลับมาอีก เขาเปิดประตูแล้วเดินออกไป ทิ้งให้เธอยืนอยู่กลางห้องใหม่ด้วยหัวใจที่สับสน

คนแบบเขาควรจะพูดให้เธอกลัว

แต่ทำไมบางประโยคถึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังยื่นมือมารับภาระที่แบกไว้เสียที

บทก่อนหน้า
บทถัดไป